maandag 20 februari 2017

Zoveel

Ik eet een soepje met een vriendin in Huis de Beurs.
Het drama in haar familie maakt haar dunner dan ooit. De soep eten we langzaam terwijl zij vertelt en ik mijn vragen stel.
Daarna loop ik over de Vismarkt en Tussen beide Markten naar Van der Velde waar oud-collega's naar een andere oud-collega luisteren maar ik heb de verkeerde boekhandel gekozen. Bovendien is het al een uur na aanvang. Ik dwaal wat rond, pak het boek van Georgina Verbaan op en maak ruimte voor de man naast mij die een foto maakt van een boek dat naast Georgina ligt.
"Mooie cover," zeg ik.
"O hee hoi," zegt hij. "Dat ook, maar ik ken de schrijver en wil hem laten weten dat zijn boek hier ook ligt."
Mijn brein slinkt, ik herken de man niet. Hij lijkt op een Herman en hij zei "O hee hoi" en ik herken hem niet.
Hij heeft zich omgedraaid. Gelukkig, want ik loop nog steeds te graven naar zijn naam. En jammer, want door een gesprek zou ik op zijn naam kunnen komen.
Ik grasduin door boeken en voel een wanhoop opkomen. Zoveel boeken, zo weinig tijd om te lezen. Zoveel te zeggen en te doen en te kijken en te beleven.
Teveel mensen voor wie de tijd nog sneller loopt dan voor mij.




donderdag 16 februari 2017

De eerste les


Ik beschrijf het paard in de opdracht in termen van zacht en hard. Ik vergelijk het niet met een goudvis en zet het niet in een moeras. Ik beschrijf vanuit de tastzintuigen.
Een beetje saai, vindt de juf.
Dan ontleden we een moeilijk gedicht. Ondanks dat ik zo mijn meningen heb gaat het ontleden me verrassend goed af. Ik, met nul ervaringen in poëzie, ga het gedicht zelfs waarderen.
De juf poert dat ik waarschijnlijk niet begrijp waarom iemand zulke heftige belevenissen op deze manier omschrijft. Jazeker wel, probeer ik nog, al vind ik wel dat de dichteres het verre uiterste in het spectrum ‘ik blijf lekker vaag’ heeft opgezocht.
Maar ik weet dat het te laat is. Op mijn voorhoofd zal de hele cursus het onverbiddelijke “fantasieloos” prijken.





maandag 6 februari 2017

Zusje van Rotterdam


Ik zag een film over Chinese moslims. Ik wist niet dat daar moslims waren. Dom, naïef? In ieder geval weer wat geleerd. Ik wist niet dat Columbus een stad vol architectuur was. Weer wat geleerd. 
Ik wist niet dat er zo weinig vrouwelijke regisseurs als 'de moeite waard' worden gezien om getoond te worden op een festival. 
Na zoveel jaren leer ik nog steeds bij.
Wij kregen bij één film een inleiding, ronduit het slechtste deel van de avond. Laat ik het nog maar eens zeggen: een inleiding moet gaan over de achtergrond van het verhaal of over het maakproces. En mag niet een recensie zijn.
Ook geleerd: de afwezigheid van een plot stoorde me mateloos in Arabia en interesseerde me niks in Futuro Perfecto. 
Ik heb lieve en leuke en slechte films gezien. En hou je vast: geen enkele verrassing. Nul.

Ik heb me supergoed vermaakt. Op naar het IFFRiG 2018


woensdag 1 februari 2017

Het dappere land

Door de eerste 10 dagen van die mongool in het witte huis heb ik al tijden geen boek meer aangeraakt. Mijn leesvoer is nu twitter.
Het is niet dat ik er wakker van lig, maar áls ik dan toevallig toch wakker lig, door een spit of zo, dan grijp ik meteen naar mijn telefoon en lees alles wat er in mijn twitterfeed voorbij komt.
En dat is behoorlijk veel. Ik heb daar namelijk een uitgebreide snoepwinkel.
Naast mijn gewone tijdlijn heb ik ook een paar Lijsten gemaakt. Eentje stamt uit 2011, toen de Arabische Lente begon, en zit tjokvol buitenlandcorrespondenten. Een andere heb ik afgelopen zomer aangemaakt, om de Amerikaanse verkiezingen te volgen als ik dat wilde en die journalisten uit mijn gewone tijdlijn te houden. Want soms werd ik er een beetje misselijk van.
Je hoort mij de naam van die sukkel niet vrijwillig uitspreken. En foto’s van hem kan ik sowieso niet aan. Ook niet van onze eigen nazi.
Misschien is dat een hele foute strategie, want “He who must not be named” krijgt juist kracht als je Angst laat bepalen dat je zijn naam niet zegt, zegt Rowling en wie luistert nou niet naar haar? Aan de andere kant: in deel 7 had hij een detector op zijn naam gezet dus vermijden om die uit te spreken was alleen maar erg slim.

Ik vind het raar dat er mensen zijn die dit nieuws niet willen horen. Er staat ons namelijk een wereldoorlog te wachten als we niet oppassen.
Na een heerlijke première donderdag gingen de zus en ik naar de kroeg om Nobeltjes en wijn te drinken en om het te hebben over de Amerikaanse politiek.
Toen ik dat laatste vertelde op een gezellige lunch zaterdag reageerden de acht andere vrouwen verbaasd. Waarom ga je naar een kroeg om het te hebben over de Amerikaanse politiek? Of waarom zou je het daar überhaupt over hebben?
Het gezellige samenzijn bleef gelukkig gezellig, ook al mocht ik later vertellen waarom het mij zo verbaasde dat iedereen getrouwd was of dolgraag wilde trouwen (WTF???), het schaadde de gezelligheid niet of althans niet in mijn gezicht.
Hoe kun je het nou niet hebben over wat er op dit moment gebeurt?

En iets dichterbij: dat die vreselijke PM van dat Brexitland haar ogen sluit en in bed kruipt met die Amerikaan. Een petitie waarin bijna 1,8 miljoen Britten hebben aangegeven tegen een STAATS-bezoek van hem te zijn wordt bestempeld als ‘onbeleefd’ naar die kerel toe.
Onbeleefd. Naar DIE onbeschofte kerel?
Plus, zegt ze, het is een populistisch dingetje.
Waarop intelligente mensen reageren met: en Brexit, dat won met evenveel stemmen verschil, werd ‘de stem van het volk’ genoemd. Wat is nou populistisch? (ik natuurlijk hier, door absoluut en ‘verschil’ naast elkaar te zetten. Stemmingmakerij is zó gemakkelijk!)

Wat me dit allemaal leert is dat machthebbers inderdaad kunnen maken wat ze willen. Want ze verzamelen de mensen om zich heen die dat mogelijk maken. De les hier is om dat onmogelijk te maken. Wees dit voor!
Die kerel overzees krijgt zijn slappe republikeinen mee die waarschijnlijk alleen maar denken aan geld. Hij wil er geld uit slepen en zijn opportunistische maatjes kijken watertandend toe hoeveel er voor hen overblijft. Stelletje kippen.
Er is nu de moslimban (die ineens niet meer 'ban' mag heten ook al hebben ze dat zelf zo genoemd), er is een decreet dat niet langer verbiedt dat drinkwater niet mag worden vervuild door oliepijpleidingen, en dit is pas in de tweede week gebeurd.
in de eerste week werden websites van wetenschappelijke en regerings!-instituten uit de lucht gehaald omdat ze feiten vermeldden over klimaatverandering. Deze instituten namen op twitter een 'rogue'-account.
Ik ga het niet hebben over zijn kabinet van miljardairs waarvan er niet een ervaring heeft in de politiek. Niet nu.

Wij hebben hier in Nederland een slapjanus in het torentje, een angsthaas, iemand die (ook qua uiterlijk) niet in de buurt kan komen van Trudeau, de premier van Canada. Niet in de buurt? Niet eens op hetzelfde schoolplein mag komen. Of wijk, of dorp.
Wie stond bij ons op in de eerste dagen van het fascistische regime? Klaver en Pechthold. Onthoud die namen!
En laat de man in het torentje maar een goed uitzicht hebben op wat politici met een ruggegraat kunnen bereiken.

O en één van de doelen van de showman is om mensen demonstratie-moe te maken zodat hij en zijn nazi-buddy B. de macht kunnen grijpen.
Dat gaat mooi niet gebeuren mensen!
En onthoud dit voor als die blonde hier de macht grijpt.

Lees alsjeblieft dit stuk van Yonatan Zunger die gisteren op Twitter verzuchtte: “Wat me verontrust is dat ik, hoewel het trending is en door iedereen gelezen wordt, geen gefundeerde tegengeluiden krijg.”
En dat klopt. Want na zo’n verkiezingsstrijd verbaast het blijkbaar niemand dat het hier om gaat: https://medium.com/@yonatanzunger/trial-balloon-for-a-coup-e024990891d5#.vqfysfyx8




donderdag 26 januari 2017

Pioniers

Pioniers waren we. En dromers, en harde werkers. Wij die als eersten een cursus toneelspelen voor volwassenen volgden in ons kunstencentrum.
Een toneelstuk op zich waren we: de wijze, de brutale, de zorgzame, de expressieveling, de timide, de man.
Wij pionierden 14 lessen lang, tot de korte presentatie waar zowaar publiek op af kwam.

Wij rekten en strekten op het podium en keken naar binnenkomend volk.
Voor mijn sjans-monoloog "Jij dacht: handig, die knoopjes, die heb ik zo los!" had ik een lege stoel naast een man nodig. Irma wees op haar man en zei "Pak hem."
Dus ik pakte hem waarna ik een andere man in de armen sprong, met iemand lachte om mijn broek, jaloers was op een buurvrouw en een klemzittende vrouw begroette. Het podium voelde goed.

Gisteravond begonnen we een nieuw semester met nieuwe spelers.
Bijna ons aantal verdubbeld. 
Geen hostile take-over, daarvoor zijn ze te beleefd en te bedeesd en te aftastend, ook toen ik mijn mond hield om niet altijd het hoogste woord te hebben.
We moeten weer opnieuw schudden en draaien en kijken wie we zijn in de groep.

De man die ik in de armen vloog stopt er mee, de vrouw van de man die ik besjanste ook. Het pionierswerk is voltooid.


dinsdag 3 januari 2017

IJsberg

Dit wordt een pijnlijk stukje omdat ik het daar gewoon even over moet hebben.
Vrijdag lag ik bij de huisarts op de tafel, zwaaide met mijn benen heen en weer om te laten zien dat ik geen hernia heb en verlangde hevig naar dat toverstafje waarvan ik wéét dat alle huisartsen hem hebben, dat alleen mag worden gebruikt in gevallen van uiterste nood.
Ik weet ook zeker dat er een code bij hoort, een opdracht, íets, maar dat spreekt niemand ooit uit.
Wat moet je doen om door die geheime club te worden geholpen? brieste ik inwendig vanuit mijn verkrampte positie (ze was heel jong, deze vervangster, en ze glimlachte met dat gekmakende alwetende rotglimlachje en ze zei natuurlijk niets) voor ik vijf minuten besteedde aan het afdalen van die onderzoekstafel.
Ik bries af en aan want het gaat de ene dag kak en de andere dag minder kak.

Nu dub ik over haar boodschap. Hardop zei ze: “Ik ben het eens met uw diagnose”, want ik had internet natuurlijk geraadpleegd om te onderzoeken of het wel zinvol was om voor ischias een afspraak te maken.

Cynici lezen hierin: Nou Mevrouw Moniek, dan gaat u toch ook lekker zelf samen met uw internet het behandelplan opstellen?
Maar ik meen te hebben opgemerkt dat de hanger op haar borst me toe knipoogde en haar woorden kleurden tot: Voor geweldige mensen zoals u ligt het toverstokje op vijf minuten van het laatste woord in de put der onverzadigbaren.
Dat is meer dan ik ooit te horen heb gekregen van mijn eigen huisarts die wel vaker moeite heeft om boven het alledaagse van een diagnose uit te stijgen. Ik ben nog niet klaar met dit topje van de ijsberg.



dinsdag 27 december 2016

Tantra

Omdat we altijd strak georganiseerd zijn klonk het "De bloemen! We zijn de bloemen vergeten!" in de buurt van Assen West niet fijn.
We reden terug naar Groningen, verpakten de stelen in boterhamzakjes, legden de drie bossen op de achterbank, deden nog een flauw rondje "Iedereen alles bij zich?" en reden weer richting het zuiden. Tot Tynaarlo, want daar draaiden we weer om vanwege een vergeten portemonnee met onmisbaar rijbewijs.

Waar het me nu om gaat is dat we alles zo aanvaardden in stilte. Een berustende en kalme stilte. Misschien wat gelaten, ik weet het niet. Het was de stilte van twee mensen die geleerd hebben dat hartgrondig vloeken en schreeuwen van frustratie geen enkele zin heeft en bewaard dient te worden voor momenten waarop je wereld aan diggelen valt en je vingertopje aan de andere kant van de zaag op de vloer stuitert of als mensen tegen je wil afscheid van je nemen.
Van die onherstelbare momenten.
Dat is twee keer omdraaien op de snelweg niet.

Misschien wachtten we eigenlijk wel op elkaar en was het een beetje de Spannende Stilte van het Uitstellen die over een spoorwegovergang hangt op het moment dat de trein voorbij is en de bomen omhoog zijn maar de lichten nog net twee keer moeten knipperen omdat de bel nog luidt.
Die paar seconden dat iedereen wacht. En naar elkaars fiets kijkt. En het oversteken uitstelt tot het punt dat uitstel niet meer fatsoenlijk is. Een beetje als tantraseks denk ik dan maar.



maandag 19 december 2016

Londen

In Londen vielen de kersttruien het meest op.
En de pubs. En dat de rode wijnen in die pubs best goed zijn. En dat niemand ooit in ons hotel zou moeten slapen dus dat we niet moeten vergeten dat aan Trip Adviser te melden.
En dat van de Mousetrap het theater méér de moeite waard is dan de voorstelling en dat in de pauze daar hooguit twintig mensen aan de bar hangen.
En dat in de Spaanse restaurants ook echte Spanjaarden werken en in de Italiaanse ook echte Italianen dat dit ook geldt voor de Chinese en Indiase restaurants maar dat laatste geldt hier ook dus dat was minder opzienbarend.
In het Italiaanse restaurant speelde een pianist muziek uit alle landen. We kregen het verzoek een verzoeknummer aan te vragen. Maakte niet uit wat, hij kon alles.
"The pianoman," zei Cor zonder aarzelen.
De pianoman zong er bij en keek ons strak aan. 
Ik word er steeds beter in om gewoon strak terug te kijken naar mensen die mij aankijken. Het is een gave denk ik. Eentje die ik tot voor kort vergeten was te ontwikkelen maar die ik nu als een hele fijne ontdekking beschouw.
Ik liet mijn laatste losse ponden vallen in het glaasje op de piano, we knikten elkaar blij toe en de serveerster schok ons nog een limoncello in voor we weer West End indoken.

Na Londen bleek de rest van de wereld de kersttruien ook al te hebben ontdekt. Ik vind dat wel wat hebben, mits we ook die eet- en pubcultuur gaan overnemen. Wat een gezelligheid is dat toch.